Istotnym uzupełnieniem walorów turystycznych jest rzeźba terenu. Ukształtowanie powierzchni, będące wynikiem ostatniego zlodowacenia, wytworzyło na obszarze ziemi ełckiej dwa odrębne typy krajobrazu. Część północna i wschodnia jest mocno pofałdowana. Układają się tutaj na przemian wysoczyzny oraz doliny i kotliny morenowe, wypełnione najczęściej akwenami. Wysoczyzny ciągną się od kilku do kilkunastu kilometrów i najczęściej mają charakter łagodnych wzgórz. Niekiedy jednak rzeźba staje się bardziej urozmaicona i tworzy wzgórza o stromych stokach, poprzecinanych głębokimi jarami, a występujące tu liczne głazy narzutowe stanowią dodatkową dekorację uatrakcyjniającą krajobraz. Najciekawsza tego rodzaju rzeźba terenu występuje w sąsiedztwie Ełku, na północnych jego obszarach, między Siedliskami a Królową Wolą. Pasma wzgórz z długimi stokami tworzą doskonałe warunki dla uprawiania kolarstwa górskiego i turystyki narciarskiej.

Narciarstwo zresztą można z powodzeniem uprawiać na całym omawianym terenie. Stąd też szlaki piesze zamieniają się w szlaki narciarskie.

Odmienny pod względem rzeźby krajobraz występuje w części środkowej i południowej ziemi ełckiej. Obniżające się od północy tereny stają się coraz mniej pofałdowane, przechodząc stopniowo w kotliny, a następnie w wielkie obszary równinne, stanowiące część wielkiej Równiny Augustowskiej. W kotlinowych wgłębieniach morenowych znajdują się najczęściej duże jeziora. Tu też płyną największe rzeki tego obszaru: Ełk, Lega, Małkin. Łączący jeziora ciąg tych wód tworzy szlaki kajakowe w kierunku Biebrzy i Narwi. Taki właśnie charakter ziemi ełckiej pozwala wyodrębnić kilka turystycznych mikroregionów. Są to obszary leżące w obrębie Ełku, Klus, Woszczel, Przytuł oraz Stacz. Podział ten wynika z różnic naturalnych, w tym głównie z liczby zbiorników wodnych położonych na określonym obszarze. Podział ten sankcjonują także uwarunkowania gospodarczo-ekonomiczne, takie jak: komunikacja, zagospodarowanie turystyczne, baza noclegowa, gastronomiczna, plaże itp. Występujące na tym obszarze jeziora leżą w odległości kilku kilometrów od Ełku i do większości z nich można dojechać autobusami komunikacji miejskiej. W bezpośrednim sąsiedztwie miasta znajduje się jezioro Ełk o powierzchni 395 ha, składające się z dwóch akwenów. Przedziela je most łączący miasto z przylegającymi doń polami, łąkami oraz małymi kompleksami leśnymi. 2 km od miasta znajduje się jezioro Szarek (132 ha). Połączone jest ono z jeziorem Ełk strumieniem o długości l km, po którym można swobodnie poruszać się kajakiem. Płynie licznymi zakolami przez malowniczą łąkę pokrytą bujną roślinnością wodną i bagienną. Atrakcyjność jeziora Szarek wynika szczególnie z jego położenia. Brzeg zachodni wznosi się stromo i osiąga w najwyższym miejscu około 60 m wys. względnej. Góra Bunelka -bo tak zwie się ten szczyt - stanowi doskonale miejsce widokowe na panoramę Ełku i okolicę. Góra ta jest jednym z wielu podobnych wzniesień morenowych wysoczyzny wschodniej. Osobliwością przyrodniczą jest przylegający od północnego brzegu jeziora kompleks leśny, rezerwat przyrody. Spośród ponad 270 występujących tu gatunków roślin na szczególną uwagę zasługują rzadko spotykany zawilec wielkokwiatowy oraz skupiska igry czarnej. Las ten od północy przylega do kolejnego akwenu wodnego. Jest nim rynnowe jezioro Sunowo (pow. 177 ha, dl. 5 km) oddalone od Ełku o 2 km. Nad jeziorem, po stronie południowej, w okolicach Bartosz, znajduje się zakładowy ośrodek wypoczynkowy z ogólnie dostępną plażą. Dostępny brzeg, piaszczyste dno, czysta woda oraz liczne przybrzeżne łąki stwarzają doskonałe warunki do wypoczynku.

Najbardziej zróżnicowanym geograficznie obszarem jest mikroregion w obrębie Stradun. Obejmuje on północną część gminy w obrębie takich miejscowości jak Siedliska, Malinówka, Przytuły, Chełchy, Przykopka. Oprócz urozmaiconej rzeźby oraz licznie występujących tu jezior, mikroregion ten w większości porastają lasy. Największy kompleks leśny o bardzo zróżnicowanym drzewostanie położony jest w środkowowschodniej części między rzeką Ełk a Legą. W krajobrazie dominują jednak jeziora. Największym akwenem tego mikroregionu są Łaśmiady. Jezioro położone jest 11 km na północ od Ełku (dojazd komunikacją miejską do Stradun lub Malinówki) i stanowi największą atrakcję rekreacyjno-turystyczną całego Pojezierza Ełckiego. Pod względem administracyjnym wody jeziora położone są w całości w gminie Stare Juchy, granicę z tą gminą wyznacza linia brzegowa o długości około 6 km. Dla infrastruktury turystycznej właśnie ta część jeziora jest najkorzystniejsza. Dostępne piaszczyste brzegi oraz w sąsiedztwie liczne kompleksy leśne z sosnowym drzewostanem sprawiły, że w tej części jeziora powstało wiele ośrodków wypoczynkowych, a takie miejscowości jak Malinówka, Piaski, Sajzy stały się wioskami letniskowymi. Szczególnie urokliwa jest Malinówka. Tutaj, bowiem poza szeroką, piaszczystą plażą, o bardzo łagodnie opadającym dnie i sosnowym lasem, występuje bardzo rzadko spotykany na jeziorach wysoki brzeg klifowy. Podmywany przez wysokie fale jeziora odsłania liczne polodowcowe głazy narzutowe oraz korzenie sosen, a widok z górnej powierzchni, obejmujący cały akwen, jest szczególnie piękny i romantyczny przy zachodzącym słońcu.